0180 - 321 940
info@pensionstalparkzicht.nl

Het was vanochtend nog donker toen mijn baasje (Betty heet ze) om 7 uur de deur van mijn box open deed.

Ik was nog lekker mijn kuil aan het oppeuzelen toen ze mij uit stal haalde. Mijn deken werd afgedaan en ik kreeg al een poetsbeurt wat ik erg fijn vond maar snappen deed ik het niet zo erg...zo vroeg kwam ze nooit. Mijn manen en staart werden mooi geborsteld en toen ze mijn touw weer losmaakte dacht ik weer verder te gaan aan mijn ontbijt maar we liepen onze stal voorbij, regelrecht naar een trailer. Verbaasd liep ik in 1x de trailer in en dacht nog dat we naar een leuk uitstapje gingen van de carrousel of zo. De trailer ging dicht en ik voelde dat we gingen rijden. De reis ging niet zo snel en ik dacht dat er om mij heen ook nog andere vriendjes reden in trailers dus elke keer als we bijna stil stonden hoorde ik veel motoren van auto's en begon ik ongeduldig te schrapen maar gedroeg me verder super braaf.

Na ruim een uur stonden we stil, ik hoorde mijn baasje met nog iemand weglopen en even later terugkomen...ook hoorde ik ze tegen elkaar zeggen dat ik vandaag 6 jaar, 11 maanden en 23 dagen oud was...lekker belangrijk...ik wou liever die trailer uit om te checken of hier ook nog vriendjes waren.

Eenmaal uit de trailer liepen we een grote hal binnen en ik rook allerlei luchtjes, paarden...maar ook dierenarts luchtjes en daar had ik de laatste tijd niet zulke fijne ervaringen mee dus vond ik het best wel spannend.

Het leek hier wel een paardenziekenhuis!

Ik heb namelijk de laatste tijd wat last van mijn achterbeen en bij die dierenarts waar ik het net over had hebben ze foto's van mijn benen gemaakt en bleek ik een lichte vorm van spat te hebben. Mijn baasje vond dat zo rot voor me dat ze er alles aan wou doen om mij beter te maken en toen ik al snuivend de grote hal in liep vertelde mijn baasje dat we inderdaad in een groot dierenziekenhuis in Utrecht waren en dat er professoren (twee benige wezens in witte jassen) naar mijn been gingen kijken. Iedereen was er erg lief voor me en ze tilden om de beurt mijn benen op. Mijn hoeven en achterbenen werden ingebogen en ik mocht sinds een paar weken ineens weer draven met mijn baasje! Maar door alle opwinding wou ik niet zo graag draven en vond ik alle putjes en natte plekken op de grond veel te spannend. Ik voelde me ook enorm opgelucht toen de grote schuifdeur open ging en er een stoer tuigpaard binnen werd gebracht..ik had een vriend! Mijn nieuwe vriend moest ook heen en weer draven en ook hij vond het reuze spannend hier.

Toen moest ik met mijn baasje weer een schuifdeur door waar ook weer de professoren waren en kreeg ik een touw strak om mijn neus en ineens een prik in mijn achterbeen. Au...dat deed best wel zeer maar ik verrekte geen spier en iedereen zei dat ik braaf was...door die prik leek het wel of ik een stukje gevoel in mijn been miste en ja hoor..ze gingen weer mijn been optillen, buigen enz. en weer moest ik heen en weer draven. Mijn nieuwe vriend had inmiddels een mooi plekje tussen een paar ijzeren hekken gekregen en stond lekker hooi te eten en had een lekkere emmer water naast zich staan. Ook ik mocht daar even staan om denk ik uit te rusten en ook had ik vaag weer iets over nieuwe foto's gehoord... Nou geloof me, tussen die ijzeren hekken ging ik dus echt niet staan, geprobeerd werd om mij er achteruit in te duwen, toen ook weer voor uit maar zo gek kregen ze mij dus niet en mocht ik wederom rondjes gaan stappen met mijn baasje. Wat ik best wel spannend vond dat er een mooie vos ruin al slapend op een ijzer ding met wielen voor mij langs werd geduwd. Slapen doe je toch lekker in je stal of in de wei...en niet hier? Maar mijn baasje zei dat de vos ruin ziek was en ze hem in slaap hadden gemaakt om hem beter te maken. Ik snapte er niks meer van en ging maar verder afwachten wat mij te wachten stond. Van het baasje van mijn nieuwe vriend kreeg ik water maar ik vertrouwde het hier niet zo dus dat hoefde ik niet. Opeens hoorde ik mijn naam en moest ik met mijn baasje weer een andere schuifdeur door met allerlei apparaten. Foto's! Ik voelde me even erg ellendig en besloot deze ruimte maar eens flink onder te poepen. Ik riep mij nieuwe vriend maar die antwoordde niet eens terug. Het duurde wel een half uur voor ik hier weer uit mocht en weer hoorde ik allerlei lieve woordjes dat ik een mooie fries was (logisch toch!) en erg braaf was (...ze moesten eens weten want ik kan ook anders zijn).

Weer wachten...Mijn baasje bond me maar vast aan de achterkant van de ijzeren hekken zodat ik alles goed kon overzien en lekker het hooi van mijn nieuwe vriend kon opeten want ik had inmiddels best wel honger gekregen. ...weer wachten...Toen kwamen de wezens in de witte jassen er weer aan en gingen met mijn baasje praten en ik hoorde aan de stem van mijn baasje dat het geen slecht nieuws was. Als jullie precies willen weten wat er met mij aan de hand is moeten jullie dat maar eens aan mijn baasje vragen maar voorlopig mag ik elke dag weer twee keer 30 minuten mijn stal uit om met mijn baasje op mijn rug een rondje naar buiten te stappen of in de bak! Erg fijn vind ik dat! Als mijn been erg pijn doet heb ik twee groene flesjes die mijn baasje aan mij mag geven maar ik denk dat alles wel weer goed komt hoor!

Ik mocht als laatste nog even op de paardenweegschaal en ik woog....584 kilo! Volgens het wezen in die witte jas was ik goed van gewicht...dat de paardenweegschaal ook voor twee benige wezens goed waren lieten mijn baasje en het andere wezen zien dat mij hier heen bracht vanmorgen... Toen mocht ik naar huis werd er gezegd!! We liepen weer naar de trailer waar ik weer in 1 x naar binnen liep en waren twee keer zo snel thuis als op de heenweg!

Nu sta ik weer gezellig in mijn box en weet dat mijn baasje me vanavond op komt zoeken.

Een hoefje van Falco

Naar het begin van deze pagina