Hoe word je koetsier

Ja, wat ga je doen als je te horen krijgt dat iedereen om je heen besluit om zijn koetsiersbewijs te gaan halen? dan doe je gewoon mee. dus vroeg ik aan Jeannette wat er voor nodig was om daar aan mee te doen en zij zei tegen mij:'' een pasfoto en examengeld.'' dus ik een paar pasfoto's laten maken en mijn spaarvarken omgekeerd om de boel te financieren.dat was dus geregeld.vervolgens kreeg ik twee cola flessen met een tuig eraan vastgemaakt, mee naar huis, om zo het achenbach systeem alvast te oefenen.

Natuurlijk kregen we ook lessen in de praktijk. ik weet nog als de dag van gisteren hoe de eerste les ging. ik kwam des ochtends om half negen aan op het terrein van Pensionstal Parkzicht om van daaruit te gaan beginnen en trof een weerwar van leren attributen aan die in een S.M. huis niet zouden misstaan. nou nou, dat wordt gezellig dacht ik nog met een vunzige smile op mijn gezicht.

   "Ral begin jij maar het paard vast op te tuigen.'' zei Jeannette met een zoet gevoiste stem. en daar sta je dan, met je peen en uien gezicht. ik wilde me dus niet laten kennen en had al begrepen,ik had namelijk stiekem het boek'' leren mennen voor het koetsiersbewijs'' ingekeken, dat er uit al die S.M. attributen een borsttuig, schofttuig, rugriem met culeron, strengen, hoofdstel en leidsels konden worden gedistilleerd om daarmee het paard op te tuigen. maar ja, wat is nou wat?

   '' begin maar met het borsttuig'' zei Jeannette en vol verwachting pakte ik het meest linkse
      ding op en keek haar vragend aan.

   ''ja dat is goed'' zei ze en met trots pakte ik het borsttuig, met de halsriem naar me toe.

nu, moet ik eventjes een zijsprong maken, want ik had Ronnie aan zijn lurven gepakt om hem te dwingen samen met mij zijn theorie bij me thuis te doen. lekker in het zonnetje, op ons gemakkie. het lijkt wel of ie express op vakantie is gegaan om niet mee te hoeven doen. hij komt er echt niet onderuit en ik zal hem overtuigen om ook zijn bewijs te gaan halen wanneer ie terug komt. dit eventjes voor de ingewijden.

ik deed dus het borsttuig met de halsriem naar me toe over het hoofd van Heros, draaide bij het nek gedeelte met de manen mee om het vervolgens twee vingers boven de punt van het boeggewricht op z'n plaats te hangen. vervolgens plaatste ik het schofttuig op de rug en maakte de singel vast, deed de rugriem op, maakte het culeron netjes onder de staart, hing de broek tijdelijk over het kruis, schoof de kruis en lenderiem vanaf de linkerkant van rechts naar links door de voorsespring in de rugriem, gespte hem vast en hing de broek onder zijn staart. toen rolde ik de strengen uit en hing ze tijdelijk onder de rugriem. nadat ik het hoofdstel had geplaatst en de leidsels had bevestigd, moest ik even bijkomen.

gelukkig was Babs aan de beurt om hem in te spannen.

   '' Heros drafff'' krijste de stem van Babs die mij als een zweepslag om de oren knalde, maar voor Heros was bedoeld. mijn hele wezen kromp ineen en de zo vrolijk tsjirpende en fluitende vogels in het zon overgoten, rustige Nieuwerkerk waren plotsklaps poesstil.

ik kon een gevoel van medelijden voor die arme A3 niet onderdrukken en wenste hem in gedachte veel kracht en sterkte toe.

in draf gingen we en het geluid van het ritmische geklak van de hoeven, vulde de stille straten van Nieuwerkerk.

nu kwam het examen eraan. we gingen met de hele ploeg naar Zeeland ,Burgh-Haamstede om precies te zijn.

op vrijdag kwamen we aan en ik had nog wel gedacht dat ik lekker even op het strand kon gaan liggen, met een biertje, om op mijn gemakkie Mn theorie ff door te nemen.

gelukkig voor mij, werd ik gedwongen om gelijk deel te nemen aan de lessen die door Marian gegeven zouden worden. van het een in het ander. theorie, praktijk, constant bezig, totaal geen tijd en plaats voor mijn gevoelige en kwetsbare ego, om even tot rust te komen.

maar we werden wel goed klaar gestoomd voor het examen.

tja, het examen op zondagochtend om negen uur. vanwege de tour de France die het gebied zou aan doen waren we gedwongen om eerst af te rijden en dan pas theorie te doen.

de spanning steeg echt ten top. ik zou kunnen beweren dat het mij niets deed, maar dat is dus niet zo en alles wat ik geleerd was en had leek totaal in het niets te zijn opgelost.

gelukkig door de saamhorigheid van de groep en het uitstekende leiderschap van Jeannette,

zijn we erdoor gekomen. allemaal geslaagd!!!

wat ik ook niet onvermeld wil laten is de gastvrijheid en de perfecte zorgen van Louis en nel die op hun terrein , manege Lisiduna, ons een onvergetelijk weekend hebben bezorgd.

tevens zou ik Angelica en Henk ook van harte willen bedanken voor de essentiële steun die zij ons gegeven hebben. 

Iedereen van harte gefeliciteerd met het halen van je koetsiers bewijs en Caroline, je bent een kanjer!

Ral.

08-07-2010

Paasfeest

Wat een geluk. De lange koude en donkere dagen zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Het breekpunt was of is de Pasen. Hoe het komt, dat weet ik niet maar plotsklaps ziet de wereld er weer inspirerend uit. De knoppen van de bomen beginnen vertwijfeld te ontluiken, nog niet snappend dat het zonnetje hun prille blaadjes aan het verwarmen is. Lammetjes dartelen weer vrolijk in de wei, dat zijn intens groene kleur weer terug heeft en zelfs enkele kuikentjes heb ik reeds gespot, toen ik op mijn paard de waterkant haar prille lente geheimen aan het ontfutselen was.

Het hele gebeuren leidde er toe dat ik mezelf plotsklaps in een euforie bevond, waarvan ik het bestaan alweer vergeten was; of dacht dat ik het vergeten was..

Pensionstal Parkzicht is net als de rest van de natuur ook aangestoken door de lente-Paas prikkel.

Dat merkte ik pas toen ik op vrijdagavond verscheen op de mannenles. Nu viel mij dit niet direct op, daar ik uitgeput van alle dagelijkse beslommeringen arriveerde. Het enige wat ik op dat moment dacht, was dat ik zo snel mogelijk een plekje in een hooiberg moest zoeken om even een dutje te doen. Maar goed, onder druk van meerdere mensen begon ik toch maar mijn paard op te zadelen om aan de les deel te nemen. Even een paar rondjes in draf, misschien een klein galopje en dan heb ik het weer gehad, dan snel terug naar slaap modus en knorren maar.

Met uiterste kracht inspanning had ik dus mijn schatje opgezadeld en wist ook nog in het zadel te komen.

Tot mijn grote verbazing bleek de les in de buitenbak te zijn. En wat voor een les…

Natuurlijk, ik was het alweer vergeten, de Pasen was in aantocht en net zoals de natuur weer opleeft met jong leven, zo ontstaan er bij Jeannette allemaal frisse, nieuwe ideeën om de les zo plezierig mogelijk te maken.

De vermoeidheid gleed van mij af als een zware wintermantel Ik werd totaal opgenomen in die gezellige bedrijvigheid die over je heen komt als Jeannette weer eens iets leuks heeft gepland.

Springpalen werden neer gezet, pionnen met balletjes erop, eieren-van plastic- stonden klaar en blikjes met balletjes. Kortom buiten het dressuur gedeelte, kwamen de behendigheid spelletjes om de hoek kijken.

Iedereen had het reuze naar zijn zin en deed zijn uiterste best om als meest behendige ruiter uit de bus te komen.

Ik dus ook, maar toen ik met een zwaard in mijn handen een balletje van een pion af moest slaan, bleek mijn behendigheid er uit te bestaan, dat ik nog net niet in het stof beet, toen Blondie als een dol gedraaide rodeo stier door de bak begon te spurten, op het moment dat ik het zwaard optilde.

Opgelucht haalde ik adem toen mijn vingers het commando van mijn hersenen op volgden om het zwaard los te laten. Je zou misschien kunnen denken, je gooit toch gewoon je zwaard weg? Maar als een vreemde kracht het opeens van je overneemt en je van nul naar honderd brengt in een oogwenk, dan lijkt het wel of je hersens bevriezen en je handen verkrampen. In de ene hand je teugels, in de andere het zwaard en je lieve rustige betrouwbare ros omgetoverd tot een razende stier.

Ja, wat voelde ik mij trots en behendig toen mijn rechterhand open ging en het zwaard in het zand viel. Ik gelukkig niet en zat lekker stevig in het zadel. Alleen sloeg de vermoeidheid dubbel en dwars terug en ik was dan ook blij dat we mochten uitstappen.

Wat ik ook erg leuk vond en leerzaam, was die demonstratie hoe je een paard een trailer in krijgt. Zo te zien was die man een echte paarden fluisteraar en ik heb er dan ook veel van opgestoken.

Ik ben reuze benieuwd wat Jeannette nog meer voor ons in petto heeft. Het is tenslotte bijna zomer!

Vrolijk Pasen.

Ral.

Kerst

De grootste moeilijkheid, of uitdaging, voor een schrijver, is om over iets te schrijven wat je hebt gezien en meegemaakt, dat zo knap en goed in elkaar zit dat het bijna onmogelijk is om het in woorden te vangen. Woorden kunnen in dit geval geen recht doen aan de perfectie van optredens en organisatie die hebben plaatsgevonden in Pensionstal Parkzicht aan de Hoofdweg in Nieuwerkerk.

Wekenlang werd er geoefend door kinderen en volwassenen die op zaterdag avond, dertien.december tweeduizend en acht, hun uitvoering zouden opvoeren. Om half zes precies ging het gebeuren van start.

Eigenlijk had ik gemengde gevoelens over wat er komen zou. Natuurlijk had ik de afgelopen tijd wel wat mensen zien oefenen, maar bij repetities is alles altijd rommelig en je bent natuurlijk zo bezig met je eigen dingetje, dat de rest gewoon langs je heen gaat. Vandaar dat de verbazing toesloeg, toen het eerste optreden van start ging.

Sneeuwwitje en de zeven dwergen kwamen voorbij. Ik stond in de bak te kijken, toen er opeens een surrealistische werkelijkheid zich van mij meester maakte. Deze bak was dusdanig aan gekleed dat je vanzelf in die kerstsfeer terecht komt, die je ervaart wanneer je de grotere producties van Walt Disney op tv ziet. Het geheel begon te leven en op een gegeven moment moest ik mezelf wakker schudden om niet te blijven hangen in het verhaal, net als wat je hebt in een fijne droom, waaruit je eigenlijk niet wakker wil worden. Mijn mond viel open van verbazing, toen na het optreden van Sneeuwwitje er een springshow door de kinderen op hun pony's werd gegeven. Nooit had ik kunnen denken dat ze op een dusdanig niveau konden opereren.

Goed, de boel werd opgeruimd, dus valt er een gaatje dat moest worden opgevuld. Ik was al bezig met het opzetten van de zang installatie, tijdens het optreden van Sneeuwwitje en was net op tijd om het eerste kerstnummer, i'm dreaming of a white christmas, op te voeren toen de pauze kwam. Eigenlijk had ik best wel last van nerveuze prikkels, maar de stemming zat er zo goed in en het publiek was zo enthousiast, dat het voelde alsof ik op een wolk zat. Gelukkig, dat liep goed af.

Ondertussen kreeg ik te verstaan dat de toppers zich moesten melden bij de oude kantine om de kleding aan te doen, voor de kuur op muziek. Aangezien ik het voorrecht bezit om bij de toppers te horen, ging ik dus op de afgesproken tijd daar na toe. Wat een hilariteit zeg toen we omgekleed waren!We hadden totaal niet misstaan bij een optreden van de gay parade. Gert-Jan had voor de gelegenheid een jeep geregeld waarmee we voor onze uitvoering met de paarden, door de bak kwamen rijden om ons te introduceren bij het publiek. Wat een feest werd dat. Iedereen deed spontaan mee met de polonaise die we in hadden gezet toen we uit de jeep waren geklommen. Ondertussen stonden onze paarden al opgezadeld om direct na de polonaise in de bak op te stijgen en de kuur te verrichten.

Het is natuurlijk heel erg hectisch op zo'n avond en door de dingen waar jezelf aan mee doet, kan je gewoon niet alle optredens zien. Er zijn er echter een paar die ik toevallig wel heb gezien. Ik had het voorrecht om Gaston in Aktie te mogen zien. Van kinds af aan werd ik al gefascineerd door Ivanhoe, een ridder en een held uit de middeleeuwen. Laat nou Gaston een kuur doen, helemaal uitgedost als mijn vroegere held. Op dat moment beleefde ik een flashback en was weer terug in een tijd waarin Wim Kan en Toon Hermans de toon aanvoerden op Nederlands karabet gebied.

Mijn geluk kon echter niet op. Het toeval wilde dat ik net op tijd in de bak stond om Monica en Jamie-Lee te gaan zien optreden. Buiten de originele uitvoering die ze deden, werd ik vooral gepakt door hun kleding. Het waren de jonkvrouwen die helemaal thuis pasten in de sfeer van de kerst en de middeleeuwen.

Ja en dan kom je terecht bij de echte toppers. Wij van de mannenles mogen dan wel de toppers heten, maar de echte toppers van die avond waren voor mij Marjolein en Jackie die zo zinnenprikkelend gekleed waren en zulke fantastische dingen deden met een paard, dat bij zelfs de meest koude persoon onderons zijn tong op z'n knieën zou hangen.

De hele avond was een overdonderend succes en je zag dan ook iedereen gelukkig om zich heen kijken. Wie we daarvoor natuurlijk moeten bedanken is Jeannette. Alles perfect geregeld tot in de puntjes.

Vrolijk kerstfeest en alvast een heel gelukkig nieuwjaar.

Ral.

Hengstenkeuring

Stel je voor je zit alweer geruime tijd zonder paard en je krijgt de ingeving om weer eens een paard te bezitten. Hoe het komt, weet ik niet maar laten we het toeschrijven aan een virus. Ik denk dat de meeste mensen die wel eens op een intensieve manier met paarden contact hebben gehad en dat kwijt zijn, weer naar die binding gaan verlangen.

Wat gebeurd er? Er komt een vriendin van een vriendin en die zegt: "joh, ik weet een manege waar een paar Friese hengsten te koop staan." Nou goed je gaat er naar toe, bekijkt een paar paarden en dan opeens; zeg maar nee, want dan krijg je er twee. Eigenlijk was ik hier nog helemaal niet klaar voor!

Ja, ik ging wel iedere dag op mijn fiets of op mijn rollerskates naar de paarden, die ik als toegift gekregen had toen ik mijn vrouw ontmoette, maar dan noch. Het was al weer een poos geleden en ondertussen waren wij in een totaal ander patroon gaan leven. Zonder paarden.

Wanneer ik terug denk aan die tijd, krijg ik het gevoel dat ik maarhalf geleefd heb. Nooit had ik kunnen vermoeden dat paarden zo'n gelukkige impact op een mensenleven konden hebben.

Maar goed je hebt dus twee paarden en daar moet voor gezorgd worden. Ook is het fijn als zij onder het zadel zijn. Een paard van drie jaar oud kan nog niets en iemand moet hem dat leren. Natuurlijk ben ik niet de uitgelezen persoon die een paard onder het zadel kan brengen, maar ik was wel de klos

'Je kan er makkelijk op' zei Mar met haar meest maagdelijke en Ka de slang achtige zoette stemmetje.

' Ze doen helemaal niets en zijn hartstikke lief '

Een unheimlich gefull maakte zich meester van mij. Ik kon er niet precies mijn vinger opleggen waar het vandaan kwam, maar ik wilde geloven dat ik gewoon op zo'n paard kon stappen en er mee weg rijden.

Op de meest elementaire manier kwam ik er achter dat je niet zomaar op een jonge hengst kan stappen. Gelukkig voor ondergetekende verscheen Marjolein ten tonele en nam die deugnieten onder haar hoedde.

O.k. de paarden zijn aan het leren en aan het floreren, je zou kunnen stellen dat je in een sprookje bent beland. Maar nee, niets van dit alles, de paarden moesten naar de
hengsten keuring. Ik blij! Ik kreeg gelijk al visioenen van elle lange autoritten met een trailer achter me aan. Ritten waar geen eind aan lijkt te komen, maar ja wat doe je als rechtgesnaarde Hennie Huisman zijnde? Dan ga je!

De eigenlijke keuring -”eerste bezichtiging”- was in Ermelo, maar twee weken van te voren moesten de jongens op training gaan bij een hengstenstation ergens in de middle of nowhere, boven in Drenthe. Mar ging met Vanessa, Marjolein en Gina de paarden weg brengen, maar ik wist dat ik ook snel aan de beurt zou zijn.

Ja hoor, het was zover, er moesten dekens gebracht worden en dat was gelijk een mooi excuus om op visite te gaan bij Odin en Midas. Nu was ik toch ook wel een beetje benieuwd hoe de jongens er bij stonden en tevens wilde ik aan Mar laten zien dat het een paard niet uitmaakt waar ie is. Iedereen met een peen in zijn hand is zijn vriendje.

'Waarschijnlijk weten ze niet eens meer wie je bent' zei ik nog.

We gingen op een zondag ochtend en kwamen vlot op plaats van bestemming. We doolden op het eerste gezicht door een verlaten complex en toen ik een staldeur open schoof en binnentrad, om te kijken of ik de paarden zou vinden, herkennen, wachtte mij een verbazingwekkende verassing. Het moment dat ik een voet binnen zette, hoorde ik links van mij een zacht en blij gehinnik. Ik draaide mij om en zag gelijk dat Odin mij herkend had en ik hem. Wat een apart moment was dat zeg! Hij was blij om me te zien en Midas ook. Ik kon het niet geloven.

Nadat we wat quality time met elkaar hadden doorgebracht, gingen we terug naar Rotterdam. Een week later zouden ze worden voorgebracht in Ermelo.

's Ochtends om zeven uur was het eerste paard aan de beurt en ik had plaatsgenomen tussen een paar handelaren op de tribune. Tegen de tijd dat die van ons aan de beurt waren, stond ik te springen in mijn tuig van enthousiasme. Doordat ik tientallen hengsten de revue had zien passeren en tussen mannen zat die commentaar gaven op elk paard dat voorbij kwam, ging ik het hele gebeuren met andere ogen bekijken. In twee uur had ik meer geleerd dan de afgelopen twee jaar. Ik viel haast flauw toen Midas-nr314- en Odin-nr316- zichzelf lieten zien aan de jury. Groot was dan ook de vreugde toen de omroeper het nummer 316 opriep om door te gaan naar de kooi. Dat is de tweede ronde van die dag en dan hoor je of je naar Friesland gaat voor een tweede bezichtiging.

Na eindeloos wachten kwam eindelijk de groep voorbij waar Odin in zat. Gezakt op één duizendste punt! Geen Friesland dus. Ik viel in een zwart gat.

Toen we terug waren in Nieuwerkerk, haalde ik eerst Midas uit da wagen om dat die wat rustiger is. Toen ik hem in zijn box had gezet liep ik schoorvoetend terug om Odin op te halen. Ik was eigenlijk veel te moe om zo'n wilde bras naar zijn stal te brengen. Tot mijn grote vreugde zag ik Bertus al met hem aan komen lopen. Wat een geluk nu kreeg Bertus de volle laag over zich heen van een sterke hengst die wil laten zien dat ie weer thuis is. Petje af voor Bertus, hoe hij hem ondanks al het gegil en getrek netjes in bedwang hield.

Mijn hart smolt en gelijk was ik uit dat zwarte gat toen ik Bertus tegen de jongens hoorde zeggen:"herkennen jullie je ouwe vadertje nog?"

Zo zie je maar, het is altijd weer fijn om thuis te komen.

Ral.

14-12-2008

Halloween

Één keer per jaar gebeurt het. In Oktober. Dan komen de dwaallichten, die geen rust kunnen vinden, 's avonds als het donker begint te worden, het land van de levenden binnen. De wereld veranderd in een twighlight zone. Het is dan Halloween. De spoken hebben zich een heel jaar rustig weten te houden, maar die avond verlaten zij de Nexus en treden zij eenmalig de realiteit binnen om de levenden de stuipen op het lijf te jagen.

Nu is de ligging van Pensionstal Parkzicht precies op één van die plaatsen waar de breuklijn loopt tussen realiteit en twighlight. Uit de kronieken blijkt namelijk, dat enkele honderden jaren geleden, daar op die plek in Nieuwerkerk, veel heksen werden gewogen en schuldig bevonden aan hekserij. De heksen werden dan op een verschrikkelijke manier ter dood gebracht en natuurlijk dwalen die geesten dan over de velden,langs de sloten en in de bosjes. Waarschijnlijk dat daarom sommige mensen, waaronder Gaston, open komen te staan voor die invloeden uit gene zijde en een gedetailleerd verslag kunnen schrijven over wat er toen gebeurde. Vervolgens kunnen zij dat vertalen in een prachtig drama, waarin velen onderons een mooie rol hebben gespeeld.

Deze keer waren het geen paarden die de hoofdrol speelden, maar de geesten van de ongelukkige die maar geen rust kunnen vinden. Gelukkig voor de dwaallichten, kwam Gaston met een zoektocht voor de kinderen waarbij zij een magisch woord konden vinden. Die tocht speelde zich af op de plaats des onheils en leidde waarschijnlijk tot de lang verwachtte rust van de dwaallichten, mits de magische woorden werden gevonden en uitgesproken.

Het decor was gezet. De bak was omgetoverd tot een griezelig spookbos en juist vanwege de geografische ligging gebeurde het ondenkbare. De lichten gingen uit. Er verscheen een knipperend blacklight en de sfeer werd surrealistisch. De voelbare angst van de kinderen die door het bos heen moesten, drukte als een zware metalen stempel een onuitwisbare emotie op alle spoken en heksen. Opnieuw werd de angst beleefd van honderden jaren geleden, weer zouden de lijken vermoord worden en de heksen geslacht.

Die avond had de beul vrijspel. Hij kon zich naar hartenlust uitleven op de weerloze heksen en levende doden, om op die manier de kinderen de stuipen op het lijf te jagen.

Zoals altijd, als het spannend begint te worden, gaan de kinderen lacherig doen en de mensen bij naam noemen die zij menen te herkennen. Dit neemt een stuk van de spanning weg, die toch perfect was gecreërd door Gaston, de bedenker van het scenario.

Het was weer een perfecte avond geworden waarbij zowel de acteurs als het publiek, helemaal in hun rol opgingen.

Jammer genoeg vlieg t zo'n avond voorbij. Het had van mij best nog een poosje langer mogen duren, maar goed na de voorstelling stond er natuurlijk weer een koningsmaal te wachten dat met heel veel liefde door Anita was klaargemaakt. Ja als je zo enerverend bent bezig geweest, lust je wel een lekker hapje.

Mijn bewondering en dank gaan uit naar alle mensen die ervoor gezorgd hebben, dat deze avond voor mij -en ik weet zeker voor iedereen- een onvergetelijke en sensationele happening is geworden.

Jammer dat het maar één maal per jaar Halloween is!

Ral.

22-10-2008

Olympiade

Olympiade wat is dat? Dat vroeg ik mezelf dus ook af, toen ik mijn naam op de deelnemerslijst zag staan die was op gehangen in de kantine.

Wat bleek nou, er was een onderlinge wedstrijd georganiseerd waarin verschillende teams het moesten opnemen tegen elkaar, in verschillende onderdelen en ze waren onderverdeeld in landen.Een echte Olympische spelen dus. Maar dan in het klein; of tewel een Olympiade.

Toen we aankwamen op stal, gonsde het van de bedrijvigheid. Ik moest gelijk denken aan een mooie zomerse dag toen ik ging vissen met mijn grootvader. We zaten heerlijk aan de waterkant, toen ik plots een hoop gezoem hoorde. We bevonden ons onder een bijenkorf. Dat zelfde geluid hoorde ik ook toen ik het erf opkwam. Een warm gevoel van heimwee naar lang vervlogen tijden maakte zich van mij meester. En dat alleen door op het erf te lopen. Dit moest wel een fantastische dag worden.

Ik wist natuurlijk dat ik verkleed moest gaan, maar had geen flauw benul dat iedereen dat zou doen. De ernst van de situatie was nog niet tot mij door gedrongen. Ik had zoiets van, nou ze willen weer dat ik een apen pakje aantrek en kunstjes ga doen. Hoe groot was dan ook de vreugde toen ik mijn trouwe teamgenoten Gert-Jan, Willy en Eduard verkleed zag staan als Heidi, Braveheart en Assepoester. Ik was niet de enige, wat een geluk.

Maar nu werd het wel serieus!

Alle teams hadden kosten nog moeite bespaard om als meest originele act op te treden.

Nu pas begon het te dagen, er moest gestreden worden.

Gestreden werd er! Ik ben getuige geweest van staaltjes dressuur, springen en behendigheid, die niet zouden misstaan in de hoogste klasse op Nederlands niveau, waarbij de geniale dressuur proeven van de Buizer sisters beslist niet onvermeld mogen blijven.

Hoe mooi het dressuur ook zijn mag, springen met een paard vind ik iets aparts. Op de een of andere manier wordt je gepakt door het element van gevaar, wat toch iets meer aanwezig is. Stel je voor je komt aan galopperen op een hindernis. De afsprong moet precies getimed zijn, de juiste voet op de juiste afstand met de juiste snelheid. Zit je er één pas naast, of ga je net niet hard genoeg, dan moet je maar zien hoe je dat op gaat lossen. Spannend dus!

Vele top springers heb ik bezig gezien. Maar waar wie het meest bij mij in het oog sprong, en dan bedoel ik dus niet dat er opeens een paard in mijn oog zat met ruiter erbij, was Arthur. Hij nam hindernissen van één meter en hoger. Een echt spektakel om te zien.

Dit was een mooi staaltje van een goed gepland en uitgevoerd optreden!

Het smurfen team, was natuurlijk het paradepaardje van de dag. Dat neemt echter niet weg dat de andere teams niet goed gewerkt zouden hebben om als beste te eindigen.

En weet je wat? Op het einde van de dag was iedereen winnaar!!! Zeker toen we aan het eten begonnen. Er werd een buffet neergezet, waar een staatshoofd verlegen van zou worden.

Overheerlijke sate’s, koude salades, warme snacks, het kon niet op. De run op de tafels met eten was dan ook kompleet. Het diner op zich was al net zo'n belevenis als de spelen zelf, alleen hier ging het er vreedzaam aan toe. Tijdens de spelen, werd er geknokt, na de spelen werd er broederlijk gegeten. Dat was ook wel nodig, want het waren niet alleen de paarden die gewerkt hadden.

Als finale moesten de teams het tegen elkaar opnemen in de bak…te voet. Er werd een parcours afgelegd wat begon met kruiwagen duwen, hinkelen, lange latten lopen en een groep ren door de bak heen. Het viel mij op dat de volwassen jongeren onderons, niet onderdeden voor de aller kleinsten. Kwestie van ervaring zullen we maar zeggen.

Ik denk dat ik voor een ieder van ons spreek als ik zeg dat we stuk voor stuk hebben genoten. Deze dag was een dikke tien met een griffel. Op naar het volgende avontuur. Dat komt trouwens al snel. Halloween.

Ral.

21-10-2008

De Zevenhuizenseplas rit

'Weet je  zeker dat we door die grot heen moeten?' vroeg ik aan de groep, waarmee we buiten aan het rijden waren, toen ik dat donkere gat in de diepte zag liggen.

'Ja rijden maar' hoorde ik achter mij roepen en langzaam, achteroverleunend op mijn paard, stuurde ik hem de diepte in recht  af op de donkere gapende mond van de grot, die twee stukken land met elkaar verbond. Achter mij hoorde ik ook de rest aankomen wat me enigszins gerust stelde, even dacht ik dat ze me in het ootje wilde nemen om te kijken hoe ik zou reageren. Gelukkig duurde de intense duisternis, van de door mensen handen gemaakte grot, maar een kleine tweehonderd  meter en kon de klim naar boven weer snel beginnen. Eindelijk weer daglicht.

Het was een heldere zonnige dag. Er stond geen wolkje aan de hemel, hoewel toen we weg reden van stal het wel een beetje fris was. Maar na al gelijk zo'n hindernis in het landschap, werd het snel beklemmend heet. We waren met z'n zessen en gingen richting Zevenhuizenseplas om even lekker langs het strand te rijden.

'Maak je borst maar nat hoor Ral' hoorde ik  Patricia zeggen.'Er komen nog een paar hindernissen '

Mijn blik kruiste die van Willy, die zijn maagdenrit reed. Zelf was ik pas één keer naar buiten geweest, maar dat was naar het schollenbos, een eitje.

Hij keek  me een beetje gelaten aan, alleen had ie wel die vastberaden blik in zijn ogen  van "laat maar komen", de instelling die je van een oud marinier verwachten mag. We reden over een idyllisch weggentje dat liep langs kleine slootjes en met behulp van de zon, het geluid van kwetterende vogels en de reuk van het najaarsgroen werden we al weer snel op ons gemak gesteld.

'heerlijk hé zei Willy 'dit zouden we elke  week moeten doen.' Ja, dit is fantastisch antwoordde ik. De  herinnering aan die akelige grot was al wegge ebt door de sereniteit van de omgeving. Maar lang zou de rust niet duren.

Op een gegeven moment moesten we ineens rechtsaf. Het landschap werd wat grimmiger en de open gegraven grond waar we  langs reden, was een voorbode voor wat komen zou. 'Opletten daar komt de volgende hindernis'  riep Carola.

Hindernis? Dit was geen hindernis meer! Dit  leek meer op een levens gevaarlijke stunt van Evil Knievel, die met zijn motor over een ravijn heen springt, maar dan te paard..

We  moesten de paarden over een richel heen sturen, die zo smal was dat Blondie zijn  voeten niet naast elkaar maar vóór elkaar moest zetten. Alsof dat nog niet  genoeg was, stroomde er rechts van ons in de diepte een kolkende rivier en links  van ons werden we bedreigd door gevaarlijke, uitstekende, metalen punten. Gelukkig was de afstand  slechts een meter of dertig, maar het zweet stond op mijn voorhoofd.

Wat ik toen zag, nadat we allemaal veilig  waren overgestoken, tartte het verstand. Een surrealistisch landschap met huizen  in aanbouw. Geen mens te zien. Het leek meer op een in puin geschoten gebied, dat wat je ziet op CNN wanneer ze Irak laten zien.

De beloning moest wel groot zijn, als je zulke beproevingen moet doorstaan. Klets, daar sloeg Furioso op hol en Gert-Jan kon hem nog maar net rustig krijgen. Nou wat een rit zeg!

Daar kwam de volgende hindernis. Een levensgevaarlijke schitterbrug. We reden dapper naar de brug toe, die er iel en dreigend uitzag. Op vijf meter afstand gebeurde het.

Door de  intense schittering van de miljoenen glassplinters die opflikkerden in de felle  zon, begonnen de paarden in paniek te steigeren. Met de grootste moeite konden  we ze tot bedaren krijgen en twee aan twee reden we snel de brug over, onder het  hoon gelach van de eenden in het water, die zich uitstekend vermaakten door naar  het tafereel te kijken.

Eindelijk was het zover. Het strand. We  gingen spontaan in galop. In volle vaart reden we over het strand, de wind sneed  in mijn gezicht zodat mijn ogen begonnen te tranen.

Furioso en Pedro waren al snel uit het zicht, zo hard gingen ze. Gelukkig bleven Carola,  Joelle en Patricia bij mij in de buurt hangen, want Blondie werd vrij snel moe en wilde rechts omkeer maken. Ze dacht ik breng baasje wel even snel terug naar stal, maar dankzij hun ging dat feest niet door.

De tocht langs de plas en de weg terug  verliep uitstekend en iedereen had het uitstekend naar zijn zin gehad. Eenmaal  op stal aan gekomen was er al gelijk weer sprake van een volgende rit. Deze keer een pannenkoekenrit. Ik kon ze al gelijk ruiken, lekker met een stukje spek.

Ral.

19-09-2008

   Dubbelfeest

Het is natuurlijk altijd vertederend en ontwapenend, wanneer je het erf opkomt en je ziet dan allemaal dartelende veulens naast hun moeders,een beetje schichtig in de ronte kijken, zenuwachtig van al die drukte om hen heen.

De  moeders zijn ook een beetje nerveus, alof ze begrijpen dat hun kroost gekeurd  gaat worden.Jawel, ze staan gewoon in spannimg te wachten,net als mensen moeders, die hun kind laten meedoen in " de Holland got talent show'', in dit  geval Zuid-Holland got talent, want het betreft hier de Zuid-Hollandse veulenkeuring en alle mamma paarden willen natuurlijk dat hun veulentje de mooiste en  beste is.

Dus ik kom het erf oplopen vertederd en een kleinbeetje verbaasd ben ik ook. Ik wist wel dat er een veulenkeuring zou zijn, maar zo druk had ik het niet verwacht.

Die ochtend was ik al op het erf geweest, natuurlijk weer zo vroeg dat ik dacht dat het een mistige herfst ochtend was, maar hetwas gewoon hartje zomer, de zon stond te stralen aan de hemel, om samen met Marjolijn, Clemente, Marga en Natascha-die zou voorlezen- naar een wedstrijd te gaan in Roosendaal. Odin moest een proef lopen in de L1.

Er waren natuurlijk wat veulentjes in de weer, maar ik had er weinig  aandacht voor vanwege de mist. Ik wilde zo snel mogenlijk gaan, dan kon ik tenminste nog even een tukkie doen onderweg.

Enfin we kwamen daar aan en Clemente en ik gingen een kopje koffie  drinken aan de bar, op een gegeven moment maakte hij mij erop atent, dat Marjolijn moest rijden.We gingen naar buiten en keken naar de proef , die er  goed uit zag.

Toen we dachten dat ze de volgende proef moest rijden, bleek dat ze er al twee gereden had, we stonden gewoon beduusd te kijken dat alles zo snel was gegaan, dat waren we niet gewend .

Het was allemaal gebeurd in een scheet en een zucht wat natuurlijk ook wel  eens leuk is .

Aleen de uitslag zou 3 uur later gegeven worden, dus toen we ons ervan hadden vergewist dat we konden bellen en de juiste telefoonnummers hadden gekregen, gingen we maar terug naar stal.

Dus ik sta op het erf en denk bij me zelf dit lijkt de paardenmarkt wel zo druk,  een fantastische happening, georganiseerd door Pensionstal Parkzicht.

Ik loop naar achter en zie vrachtwagens met paarden en veulens, mensen massa's een spreekstal-meester, wat leuk ! denk ik bij me zelf en de sfeer die er heerst  onder de mensen raakt je “blijheid” spier en ik begin te glimlachen.

De mama paarden zijn echter wel gespannen want de veulen-talent show is al geruime tijd aan de gang en het ene veulen krijgt nou eenmaal meer punten dan het andere, dus worden sommige mama's jaloers. Het gehinnik is niet van de lucht en er breekt zelfs een paard uit de bak ,met haar veulen,die de spanning even niet meer aan kan .Gelukkig kan haar begleider haar snel rustig maken en de show gaat weer verder .

Ik kan een gevoel van bewondering maar niet onderdrukken hoe goed het georganiseerd is .De Zuidhollandse veulenkeuring op het terein van Pensionstal Parkzicht verloopt vlekkenloos en je ziet de mensen dan ook lekker ontspannen en voldaan weer naar huis gaan .

Dan komt opeens de uitslag binnen van de wedstrijd in Roosendaal.

Marjolein heeft samen met Odin twee winstpunten behaald, aangezien Odin al acht winstpunten had mag hij nu in de L2 starten dat is natuurlijk reden voor een feestje op een al zo feestelijke dag.

Marjolijn mag natuurlijk best even in het zonnetje gezet worden, ze maakt van een hengst die totaal niets kon een paard dat al binnen één jaar een klasse omhoog gaat. Dan bezit je toch  kwaliteiten vooral als je er bij stil staat wat een moeilijk paard Odin altijd is geweest .

Hiermee dwingt ze respect af, van harte gefeliciteerd Marjolijn op de volgende tien winstpunten.

Ral.

31-08-2008

Een geslaagde dag

'Wij hebben spullen bij ons voor Marjolein' riepen wij in koor tegen de suppoost, die ons een andere parkeerplaats wilde toewijzen dan de auto voor ons die een trailer trok.

'Ja maar dan moet u de spullen afgeven en weer terug komen rijden.'

'Dat beloven wij' zeiden we in koor terug en reden achter de stoet aan.

Het was een drukte van jewelste in het bos .Vrachtwagens, trailers, alles waar een paard in kon, nestelde zich langs de kanten tegen de bosjes aan om zich op te maken voor de komende wedstrijd. We werden nauwlettend in de gaten gehouden door verschillende suppoosten of wij de auto wel terug kwamen brengen. Gelukkig liep er een klein pad naar de parkeerplaats van het Marriott hotel, dat op een steenworp afstand lag van de plek waar Clemente en Marjolein de auto hadden geparkeerd. Dat was mooi, dan waren we gelijk van die bemoeials met hun fluorizerende vesten af

We stapten uit, namen de spullen uit de auto en gingen gezamenlijk een kijkje nemen op 'het festival.'

Een schitterend spektakel. Honderden Friezen van uiteen lopende kleuren. Ja ik zeg kleuren, zelf had ik nog nooit een bruine Fries gezien, maar ook die waren ruimschoots vertegenwoordigd.

Er hing een ontspannen, soepele sfeer, die mij helemaal deed bijkomen van de vreselijke ochtend kater , die het vroege opstaan wel eens met zich mee kan brengen.

We liepen door het bos, richting kraampjes die stonden opgesteld rond het veld waar de wedstrijden werden gehouden. Het was nog semi stil, zodat we ons goed konden oriënteren waar alles was en lekker rustig in de ronte wandelen. Maar ja, de tijd vliegt en dus moesten de meiden, Marjolein en Joëlle, zich opmaken voor de strijd.

Alles verliep vrij soepel, behalve dan dat Pedro, het paard van Joëlle, een steentje in het gaatje van zijn hoefijzer had zitten, waar een dop in gedraaid moest worden. De paarden moesten lopen op grasland en voor dat doeleinde krijgen ze noppen in hun ijzers, net als bij een voetbalschoen. Grande paniek! Gaatje verstopt en sommige doppen kregen ze niet goed aangedraaid.

Gelukkig waren Clemente en ik vlakbij, zodat we assistentie konden verlenen en dankzij technisch vernuft en een beetje brute kracht, was het probleem snel verholpen. De show kon beginnen.

Clemente en ik stonden bij Marjolein te kijken die haar proef moest doen. We waren aan het lachen in de zomerzon toen opeens de horror toe sloeg. Odin maakte een sprong uit de bak en landde vervolgens bijna op de motorkap van de auto van de jury. Voor een ogenblik, dat wel een uur duurde, bevroor het gezicht van Clemente. Wat ik op dat moment in zijn ogen las, herkende ik maar al te goed. De verschrikkingen, die je als man mee kan maken als je vrouw een teleurstelling te verwerken krijgt, speelden zich af voor zijn geestelijk oog. Hoe groot was dan ook de opluchting, toen bleek dat zij haar proef nog niet was begonnen. Niets aan de hand dus!

Nog een beetje vertwijfeld van ongeloof dat het zo'n geluksdag was, gingen we maar een patatje halen. Bij de volgende proef stelden we ons dan ook strategisch op langs de kanten, zodat Odin niet door de hekken heen kon. Alles verliep vervolgens rustig en het wachten op de uitslag kon beginnen.

Marjolein en Clemente gingen alvast op weg om Odin terug te brengen, hij was stierlijk vervelend in zijn trailer en Mar, Carola, Joëlle, Bella, Anita en ik bleven daar. Er kwam nog een toegift.

Een parade. Een poging om in het guinessbook of records te komen.

Honderd twee en zestig Friezen in draf, slangen voltes draaien. Een enerverende ervaring, al die opgepoetste paarden en ruiters met maar een doel voor ogen; een wereld record neerzetten.

Carola stond als een veldheer toe te kijken, hoe Joëlle mee reed in de parade.

Dit was een mooie afsluiting van een toch nog geslaagde dag. De meiden hadden tenslotte allebei een dikke winstpunt behaald.

Proficiat!!!

Ral.

08-07-2008

Buitenritje

Het begon bewolkt en een beetje fris. Ik dacht nog het zal toch niet gaan regenen,ga ik eindelijk een buitenrit maken wordt je weg geregend, of het gaat niet door.

Maar nee, tegen de tijd dat we bij de stal aankwamen, begon het zonnetje door te breken.

Ongeduldig en een klein beetje zenuwachtig liep ik te draaien over het erf, wachtend tot de groep kompleet was. Eindelijk was het dan zover, iedereen was daar en met een  mannetje of acht gingen we naar buiten, richting Schollebos.

Aan de uitdrukking in de ogen van de fietsers was te lezen dat het toch wel een imposant gezicht moest zijn,zo'n stelletje uit de kluiten gewassen paarden. We hadden tenslotte geen pony's bij ons.

De zoete geur van het nog jonge groen streelde mijn neus. De zon begon lekker heet te worden en door het monotone geklak van de hoeven en het zachte schommelen van het paard, begon ik langzaam in een trance te geraken.

'Wat ben je stil Ral' hoorde ik in de verte en beetje bij beetje kwam ik weer bij m'n positieven.Toen we links af gingen bij de benzine pomp, was er een stukje fietspad open gebroken en er stonden van die oranje paaltjes omheen. Blondie schoot naar links en de Fries van Carola begon wild te steigeren en met uiterste kracht inspanning slaagde zij erin om haar paard weer onder controle te krijgen. Een mooi staaltje vakmanschap wat ze daar liet zien.

Wist ik veel dat die beesten zo makkelijk schrikken! Opletten is dus geboden als je naar buiten gaat, dacht ik nog.

  'Bierfles','plastik zak' 'een hond' hoorde je van tijd tot tijd roepen, nou ja zelfs toen ik een vlinder zag was ik al op mijn hoedde. Maar goed de weg verliep verder zonder incidenten en daar was het bos.

Ik wist eigenlijk niet wat ik van zo'n rit moest verwachten. Dit was voor mij de eerste keer!

We reden het ruiterpad op en de paarden begonnen al iets steviger te lopen. We gingen in een rustige draf het bos in en de dichtheid van de bladeren zorgde voor een welkome verkoeling. De geur van zand, hout, paarden en gras, deed niet alleen de mens goed maar ook het dier, dat was duidelijk te zien.

Plotseling, alsof er een onzichtbare hand op de billen van de paarden neerkwam, sprongen ze in galop. Steeds harder en wilder gingen ze te keer. De bomen die in het begin nog uit elkaar stonden,leken aan een te sluiten als was er een houten muur geplaatst aan weerszijde van het
pad.

Sneller en sneller vlogen we over het ruiterpad, dat inmiddels een gekronkelde tunnel was geworden. De wind sneed in mijn gezicht en ik werd gegeseld door overhangende takken. Opeens doemde er een boomstam midden op het pad op. Tijd  om na te denken heb je niet op zo'n moment dus stormde we er in volle vaart op af. Een voor een sprongen we eroverheen en Blondie raakte met haar voorbeen de boom wat haar deed struikelen, maar wel gelijk goed opving. Nog sneller gingen ze lopen en op een gegeven moment wenste ik dat we even in stap overgingen. Ik wist niet dat je moet gaan staan in je beugels, wanneer je zo hard gaat.

Eindelijk ging de groep over op een wat rustiger tempo en ik kon even bijkomen van de schrik. Ik werd in het diepe gegooid en moest maar zwemmen of verzuipen.

Het was natuurlijk wel een fantastische ervaring, om met zo;n groep geroutineerde ruiters op pad te gaan!

Inmiddels had ik wel de smaak te pakken en elk stukje waar het maar kon, ging ik in galop. Met m'n nieuwe trucje wat ik net van Patricia had geleerd, staan in je beugels en iets voorover leunen. Kon ik eindelijk Gert-Jan er eens uitrijden. Die is volgens mij cowboy geweest in een vorig leven. Hij kan lezen en schrijven met een paard.

Nadat we even lekker wat gedronken hadden op het terrasje van  de blokhut en de paarden wat gegraasd hadden op het veldje voor de deur, gingen we terug naar stal.

Moe maar voldaan kwamen we op het erf aan, waar het bier weer rijkelijk vloeide.

Echt lekker zo'n buitenritje.

Ral

11-06-2008